«ﻣﺎﻣﺎن مهوش، ﺧواھر دادﺧواهِ ﺻﺑﺎ ﻧﺻﯾری، ﺳﮭراب ﻧﺻﯾری، ﻧظر ﻧﺻﯾری و ﻣﺳﻌود ﻧﺻﯾری ﺑود؛ ﻋزﯾزاﻧﯽ ﮐﮫ در دھهی ﺷﺻت ﺟﺎﻧﺷﺎن را در ﮐﺷﺗﺎرھﺎی آن ﺳﺎلھﺎ از دﺳت دادﻧد. او ﺳﺎلھﺎی طوﻻﻧﯽ ﺑﺎر ﺳﻧﮕﯾن اﯾن ﻓﻘدان و داغھﺎی ﻋﻣﯾق آن روزﮔﺎر را ﺑر دل ﮐﺷﯾد و ﺑﺎ وﺟود ﺗﻣﺎم رﻧﺞھﺎ، اﯾﺳﺗﺎدﮔﯽ ﮐرد. زﻧدﮔﯽ او ﻧﯾز ﺑﺧﺷﯽ از رواﯾت ﺗﻠﺦ و ﻓراﻣوشﻧﺷدﻧﯽ ﻧﺳﻠﯽ اﺳت ﮐه ﻋزﯾزان ﺑﺳﯾﺎری را از دﺳت داد، اﻣﺎ ﺣﺎﻓظه و دادﺧواھﯽ را زﻧده ﻧﮕه داﺷت.»
ندای ﻋزﯾز ﻋزﯾز ﻣﺎ
ﻣﯽداﻧﯾم ھﯾﭻ ﮐﻠﻣهای ﻧﻣﯽﺗواﻧد ﻋﻣق اﻧدوه اﯾن روزھﺎی ﺗﺎرﯾﮏ و ﺳﺧت را ﮐم ﮐﻧد. ﻣﺎﻣﺎن ﻣﮭوش، زﻧﯽ ﮐه در ﺗﻣﺎم اﯾن ﺳﺎلھﺎ ﺑﺎر رﻧﺞھﺎی ﺑزرﮔﯽ را اﺳﺗوار و ﻣﺣﮑم ﺑه دوش ﮐﺷﯾد و در آﺧرﯾن ﻧﺑرد ﺳﺧت زﻧدﮔﯽاش ھم ﺑﺎ ﺗﻣﺎم ﺗوان ﺟﻧﮕﯾد، ﺣﺎﻻ آرام ﮔرﻓﺗه اﺳت. او از ﻧﺳﻠﯽ ﺑود ﮐه روزﮔﺎر زﺧمھﺎی ﻋﻣﯾﻘﯽ ﺑر دﻟش ﮔذاﺷت، اﻣﺎ ﻧور ﺗﺎﺑﺎن وﺟودش و ﻗدرﺗش را از دﺳت ﻧداد. رﻓﺗﻧش، ﭘس از آن ھﻣه ﻣﺑﺎرزه و ﺗﺣﻣل، ﺑﯽﺷﮏ داغ ﺑزرﮔﯽ اﺳت، اﻣﺎ ﯾﺎد و ﺷﮑوه اﯾﺳﺗﺎدﮔﯽاش ﻓراﻣوش ﻧﺧواھد ﺷد.
ﻧدای ﻣﮭرﺑﺎن و دوﺳتداﺷﺗﻧﯽ، در ﺗﻣﺎم اﯾن دو ﻣﺎه ﺳﺧت، ﺑﺎ ﻋﺷق و ازﺧودﮔذﺷﺗﮕﯽ در ﮐﻧﺎر ﻣﺎدرت ﺑودی و ھر آﻧﭼه از ﻣﮭر و ﺗوان داﺷﺗﯽ ﺑراﯾش ﮔذاﺷﺗﯽ. ﻣﯽداﻧﯾم ﭼه روزھﺎی دﺷواری را ﮔذراﻧدی و ﭼﻘدر ﺧﺳﺗه و زﺧﻣﯽ از اﯾن ﻣﺳﯾر ﺑﯾرون آﻣدهای. اﻣﯾدوارﯾم ﮐﻧﺎر ﺧﺎﻧوادهی ﻣﮭرﺑﺎﻧت، آراﻣش ﺟﺎی اﯾن ھﻣه رﻧﺞ را در دﻟت ﺑﮕﯾرد و ﺧﺎطرهی ﻋﺷق و ﺣﺿور ﻣﺎﻣﺎن ﻣﮭوش، ﺑه ﺟﺎی ﺗﻠﺧﯽِ ﻓﻘدان، دﻟت را ﺑرای اداﻣه زﻧدﮔﯽ ﮔرم ﻧﮕه دارد. ﺑرای ﺗو ﻋزﯾزِ دل ﻣﺎ، ﺻﺑر و آراﻣش آرزو ﻣﯽﮐﻧﯾم و ﺑرای روح ﺑزرگ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﮭوش، آراﻣﺷﯽ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن.
من هم به ندا تسلیت میگویم.